پلاستیک های غیر قابل تجزیه: پنج نوع پلاستیک رایج در زندگی روزمره وجود دارد که عبارتند از پلی اتیلن (PE)، پلی پروپیلن (PP)، پلی وینیل کلراید (PVC)، پلی استایرن (PS) و اکریلونیتریل بوتادین استایرن کوپلیمر (ABS). این پنج نوع پلاستیک همگی از نفت ساخته شده اند و پلاستیک های تجزیه ناپذیر محسوب می شوند.
پلاستیک زیست تخریب پذیر: این نوعی پلاستیک است که به طور کامل یا جزئی از زیست توده به دست می آید و معمولاً به عنوان یک ماده بدون آلودگی و دوستدار محیط زیست شناخته می شود. زیست توده یک ماده خام با منشأ بیولوژیکی است، به استثنای مواد جاسازی شده در ساختارهای زمین شناسی یا سنگ شده. پلاستیک هایی که می توانند توسط میکروارگانیسم ها (باکتری ها یا قارچ ها) به آب، دی اکسید کربن (CO2)، متان (CH4) و زیست توده (مانند افزایش تعداد میکروبی) تجزیه شوند. با این حال، زیست تخریب پذیری تا حد زیادی به شرایط محیطی بستگی دارد: دما، میکروارگانیسم ها، اکسیژن و وجود آب.
笔记
