پلاستیک ها به دلیل مزایایی مانند وزن سبک، استحکام بالا، خواص شیمیایی پایدار و مقرون به صرفه بودن به طور گسترده در بسیاری از زمینه ها توسعه یافته اند. صنعت پلاستیک به سرعت در حال توسعه است، اما روش تصفیه مناسبی برای پلاستیک مستعمل وجود ندارد که به دلیل ضایعات پلاستیک باعث آلودگی جدی محیط طبیعی می شود. پلاستیک های غیرقابل تجزیه بیشتر از پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE) و پلی اتیلن با چگالی کم خطی (LLDPE) ساخته می شوند و پس از آن پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE)، پلی پروپیلن (PP)، پلی استایرن (PS) و پلی وینیل کلرید (PVC) قرار دارند. . و این پلاستیک ها به طور کلی در نهایت به عنوان زباله جامد دفع می شوند و در نتیجه آلاینده هایی مانند باران اسیدی در هوا تشکیل می شوند که تهدیدی برای زندگی ما به شمار می روند.
بنابراین مطالعه پتانسیل پلاستیک های تجزیه پذیر اجتناب ناپذیر است! دفع زباله های جامد مانند پلاستیک می تواند محیط زیست را آلوده کند، دفن عمیق می تواند به خشکی نفوذ کند و سوزاندن می تواند هوا را آلوده کند. اینها راه حل های اساسی برای مشکل نیستند. راه اساسی برای حل این مشکل، توسعه پلاستیک های تجزیه پذیر به عنوان جایگزینی برای پلاستیک های تجزیه ناپذیر است.
